بوی سین های سفر های عید

بوی اسکناس های تا نخورده

 بوی کفش و لباسهای نو در تن بچه ها

 بوی شادی بوی خنده بوی آغاز یک سال نو....

بوی بهار می آید

بوی سین های بی سفره

 بوی سفرهای بی نقل بی آجیل

بوی شرمندگی های پنهان برخی پدرها

بوی غصه های رو به فریاد بچه ها

بوی نگاهای با حسرت به ویترین مغازه ها بوی غم بوی غصه بوی زوال یک غنچه ووو

باز هم چادرهای کمکهای مردمی کنار خیابان و سکوت  بی رحم آن در بین آنهمه شلوغی.

همه می گویم اسفند ماه است هزینه ها بالاست برای خودمان  هم کم می اوریم اما خودمانیم هر چه قدر هم که نداشته باشیم باز هم اگر بخواهیم دل کودکی را در شب عید شاد کنیم و یا اندکی از شرمندگی پدری کم کنیم می توانیم با قسمت کردن سهم اندکی از عید ی هایمان قدری از بار انان را کم کنیم بیایید همه با هم لبخند بزنیم حتی اگر این لبخند در لحظه باشد...